ΔΕΛΦΟΙ



ΝΑΟΣ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ
Σύμφωνα με τον μύθο,οι Δελφοί,το πιο σημαντικό ιερό της Ελλάδος,ήταν το κέντρο του κόσμου γιατί σ'αυτό εδώ το μέρος συναντήθηκαν οι δύο αετοί, όταν ο Δίας τους άφησε ελεύθερους, τον έναν από την ανατολή και τον άλλον από την δύση.
Το μαντείο αρχικά ανήκε στην θεά Γαία, και μόνο όταν ο Απόλλων σκότωσε το παιδί της, το ερπετό Πύθων, έγινε ο δικός του οίκος λατρείας.
Ένας άλλος μύθος μας λέει, ότι ο Απόλλων μεταμορφώθηκε σε δελφίνι και οδήγησε ένα Κρητικό πλοίο στο μέρος αυτό, καθοδηγώντας τους ναυτικούς να χτίσουν εκεί το ιερό του (οιΔελφοί πήραν το όνομα τους από την αρχαϊκή λέξη δελφίς = δελφίνι).
Οι Δελφοί αναδείχθηκαν κατά τον έβδομο αιώνα π.Χ., όταν έγινε το κέντρο της Αμφικτιονικής Συμμαχίας.
Το 585 π.Χ., ο τύραννος Κλεισθένης της Σικυώνος απελευθέρωσε τους Δελφούς από την πόλη της Κρίσσας και την κώμη της Κίρρας, οι οποίες επέβαλαν υπέρογκα ποσά στους επισκέπτες που έφθαναν στο λιμάνι τους, για να ζητήσουν την βοήθεια του μαντείου και πολλές φορές τους λήστευαν.
Με την βοήθεια της Αμφικτιονικής Συμμαχίας (Αθηναίων, Θεσσαλών κτλ.), ο Κλεισθένης απέκλεισε το λιμάνι της με τον στόλο των Σικυωνίων και μετά από μακρά πολιορκία, η οποία κράτησε δέκα χρόνια, κατέλαβε και κατέστρεψε ολοσχερώς την Κίρρα (πρώτος ιερός πόλεμος 595-585 π.Χ.).
Ο Κλεισθένης έχτισε καινούργιο θησαυροφυλάκιο και διοργάνωσε τους Πυθικούς Αγώνες μεγαλειωδώς, κάθε τέσσαρα χρόνια, σαν τους αγώνες της Ολυμπίας (από ένα μόνο μουσικό άθλημα, πρόσθεσε αρματοδρομίες, πυγμαχία, τρέξιμο, κλπ.). Το ιερό ανατέθηκε στην προστασία της Συμμαχίας, η οποία τώρα ονομάσθηκε και Δελφική Αμφικτιονία.
Όταν οι Πέρσες εισέβαλαν στην Ελλάδα, ο Ξέρξης έστειλε μεγάλη δύναμη στους Δελφούς (Σεπτέμβριος του 480 π.Χ.), με σκοπό να τους λεηλατήσουν. Όταν το έμαθαν οι κάτοικοι των Δελφών, προσπάθησαν να απομακρύνουν τους θησαυρούς του ιερού, αλλά αυτό απαγορεύτηκε από τον θεό.
Τα ιερά όπλα, τα οποία ήταν κρεμασμένα σε ένα κελί μέσα στο εσωτερικό του ναού και ήταν μεγάλη ιεροσυλία να τα αγγίξεις, βρέθηκαν έξω από την πόρτα του κελιού, σαν ο θεός να επενέβη, για να δώσει τα όπλα στους υπερασπιστές.
Όταν όμως οι Πέρσες ανέβηκαν την πλαγιά του Παρνασσού και έφθασαν στον ναό της Προνοίας Αθηνάς, ξέσπασε ραγδαία βροχή και μια θύελλα τρομακτική, με δυνατές βροντές και κεραυνούς και ένας τρομερός θόρυβος ακούστηκε από δύο πελώριους βράχους, που ξεκόλλησαν από τις Φαιδριάδες. Πελώρια κομμάτια βράχων κατρακύλησαν από τον Παρνασσό και δυνατές κραυγές ακούστηκαν από το ιερό της Αθηνάς. Οι  βράχοι πέφτοντας επάνω στους Πέρσες, προκάλεσαν μεγάλη καταστροφή και οι επιζώντες έφυγαν με πανικό, κυνηγημένοι όπως είπαν αργότερα από δύο υπερφυσικούς πολεμιστές. Οι ιερείς αργότερα βεβαίωσαν ότι οι δύο πολεμιστές ήταν οι ήρωες Φύλακος και Αυτόνους, των οποίων τα ιερά ήταν πλησίον. Ολόκληρη η Ελλάδα έμαθε ότι ο Απόλλων επενέβη και έσωσε το ιερό.
Το 356 π.Χ., οι Φωκείς κατέλαβαν την περιοχή και έκλεψαν τα κειμήλια του, μέχρις ότου ο Φίλιππος, βασιλιάς της Μακεδονίας, δέκα χρόνια αργότερα το 346 π.Χ., το απελευθέρωσε.
Τα γεγονότα αυτά λεπτομερώς έχουν ως εξής: οι Θηβαίοι κατηγόρησαν τους Φωκείς στην Αμφικτιονική Συμμαχία, ότι κατέλαβαν μια μεγάλη περιοχή από το μαντείο. Η Συμμαχία τους βρήκε ένοχους και τους διέταξε να πληρώσουν ένα μεγάλο πρόστιμο.
Οι Φωκείς οι οποίοι δεν μπορούσαν  να πληρώσουν το πρόστιμο, πήραν τα όπλα και διάλεξαν ως αρχηγό τους τον ληστή Φιλόμηλο, ο οποίος κατέλαβε τους Δελφούς και σκότωσε πολλούς από τους ιερείς. Για να δικαιολογήσει τις πράξεις του, διέταξε την Πυθία να βγάλει ένα χρησμό που να λέει, ότι όλα αυτά που έγιναν, ήταν πεπρωμένο να γίνουν.
 Όταν η Πυθία αρνήθηκε, την ανέβασαν με την βία στο τρίποδο και όπως ήταν τρομοκρατημένη από τις λόγχες των στρατιωτών, είπε:
      "είσθε ελεύθεροι να κάνετε ότι θέλετε".


Μετά από αυτό, ο Φιλόμηλος λεηλάτησε το θησαυροφυλάκιο των Δελφών. Με τα χρήματα που πήρε (αξίας εξήντα εκατομμυρίων Αττικών δραχμών της εποχής), δημιούργησε ένα στρατό με μισθοφόρους και δωροδόκησε πολλούς αρχηγούς Ελληνικών πόλεων. Η Αμφικτιονική Συμμαχία τους πολέμησε όλους αυτούς, σε ένα πόλεμο που κράτησε δέκα χρόνια. Τον δεύτερο χρόνο του πολέμου, ο Φιλόμηλος αυτοκτόνησε, πέφτοντας σε μια χαράδρα για να αποφύγει την σύλληψη του.
Την θέση του πήρε ο αδελφός του Ονόμαρχος, ο οποίος πολέμησε τον βασιλιά Φίλιππο σε πολλές σκληρές μάχες και τον νίκησε, αλλά στο τέλος νικήθηκε από τον Φίλιππο στον Ορχομενό και ξανά στην μεγάλη μάχη του Παγασητικού κόλπου. Έξι χιλιάδες Φωκείς σκοτώθηκαν στην μάχη και άλλους τρεις χιλιάδες αιχμάλωτους, τους πέταξαν στην θάλασσα για να πνιγούν, τιμωρία για την ιεροσυλία.
Άλλες χρήσιμες πληροφορίες για την ιστορία των Δελφών είναι:
Ο Μέγας Αλέξανδρος παραβίασε την ιερότητα των Δελφών και ανάγκασε την Πυθία να δώσει τον χρησμό που αυτός ήθελε.
Το 279 π.Χ., οι Γαλάτες εισέβαλαν στην Ελλάδα και έφθασαν μέχρι τις πύλες των Δελφών, το οποίο σώθηκε από τις πέτρες και τους βράχους που έριξαν οι κάτοικοι, από την τοποθεσία Φαιδριάδες  αναγκάζοντας τους να αποσυρθούν.
Κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής κατοχής, το ιερό υπέστη ζημιές αλλά και ευεργετήθηκε από  διάφορους αυτοκράτορες.
Ο στρατηγός Σούλα λεηλάτησε την περιοχή, για να πληρώσει τα έξοδα που έκανε για την κατάληψη των Αθηνών.
Ο Αύγουστος και Αδριανός το ευεργέτησαν και ο Ηρώδης ο Αττικός ξανάκτισε το στάδιο.
Ο Νέρων πήρε μαζί του στην Ρώμη, 500 αγάλματα από τους Δελφούς.
Ο Μεγάλος Κωνσταντίνος μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη τα  καλύτερα έργα.
Ο αυτοκράτωρ Θεοδόσιος έκλεισε το μαντείο και απαγόρευσε την αρχαία λατρεία.
Όταν ο Ιουλιανός ο Αποστάτης προσπάθησε να επαναφέρει πίσω την Ελληνική θρησκεία και ζήτησε την συμβουλή του μαντείου, η Πυθία του έδωσε τον ακόλουθο χρησμό:


    "ΕΣΤ’ΗΜΑΡ ΟΤΕ ΦΟΙΒΟΣ ΠΑΛΙΝ ΕΛΕΥΣΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΣ ΑΕΙ ΕΣΕΤΑΙ"


και όχι όπως λέγεται ότι είπε:


 «Είπατε τω βασιλεί, χαμαί πέσε δαίδαλος αυλά, ουκέτι Φοίβος έχει καλύβαν, ου μαντίδα δάφνην, ου παγάν λαλεούσαν, απέσβετο και λάλον ύδωρ».

 
Οι Γότθοι και Σλάβοι εισβολείς λεηλάτησαν τους Δελφούς, που είχαν επίσης την ατυχία να το χτυπήσουν και πολλοί καταστρεπτικοί σεισμοί.
Το 1891 έως 1893μ.Χ., έγιναν ανασκαφές στους Δελφούς και επαναφέρθηκαν στο φως το Θέατρο, το Στάδιο, το ιερό του Απόλλωνα, τα θησαυροφυλάκια και άλλα κτίρια, μαζί με 6000 επιγραφές από αγάλματα και άλλα έργα.





Απόλλων

Κύλιξ παρουσιάζει τον Απόλλωνα να φοράει στεφάνι στην κεφαλή

και κρατώντας την λύρα του να προσφέρει σπονδή, 470 π.Χ.
 Μουσείο Δελφών

 Ο ΑΠΟΛΛΩΝ                                                                                                                                                                                                                                                                                                       
Ο θεός του φωτός, Απόλλων, ο γιος του Δία και της Λητούς,  γεννήθηκε μαζί με την δίδυμη αδελφή του Άρτεμη, στις παρυφές του όρους Κύθνου, στο νησί της Δήλου. Σαν θεός του καθαρού φωτός, ήταν εχθρός του σκοταδιού, της αμάθειας και της  κακότητας.
Σύμφωνα με την παράδοση, όταν ήταν νεογέννητο μόνο μερικών ημερών, έφυγε από την Δήλο και έψαξε να βρει την κατάλληλη τοποθεσία για να κτίσει τον ναό του. Επισκέφθηκε σχεδόν ολόκληρη την Ελλάδα και όταν έφθασε στους πρόποδες του όρους Παρνασσού, έμεινε κατ' ενθουσιασμένος.
Η τοποθεσία όμως ανήκε στην θεά Γαία και προστατεύονταν από τον γιο της, τον Πύθωνα.  Ο Απόλλων χρησιμοποιώντας το τόξο του και ένα αναμμένο δαυλό, σκότωσε τον Πύθωνα, πήρε υπό την κατοχή του την περιοχή και μετά έφυγε με την αδελφή του Άρτεμη για την Σικυώνα, για να εξαγνισθούν από τον φόνο. Στο μέρος, της Ελληνιστικής πόλης κοντά στην Αγορά (η Αρχαία Ακρόπολη της Σικυώνος κατά τους χρόνους αυτούς), το επονομαζόμενο αργότερα "Φόβος", κατελήφθησαν από φόβο και έφυγαν για την Κρήτη.
Οι πρώτοι ιερείς του ναού ήταν Κρητικοί έμποροι, οι οποίοι ταξίδευαν από την Κνωσό στην Πύλο, αλλά ο θεός άλλαξε την πορεία του πλοίου τους και αγκυροβόλησαν στο λιμάνι της Κρίσσας.



Ο Απόλλων σκοτώνει το Τιτάνα Τιτυό, ο οποίος επετέθηκε στην μητέρα του Λητώ, ενώ η μητέρα του Γη προσπαθεί μάταια να τον προστατεύσει, αττικό ερυθρό κύπελλο 460 π.Χ.
Ο Απόλλων σκοτώνει τον Τιτάνα Τιτυό, ο οποίος επιτέθηκε
 στην μητέρα του Λητώ, ενώ η μητέρα του Γη προσπαθεί
 μάταια να τον προστατεύσει, αττικό ερυθρό κύπελλο 460 π.Χ."
Σύμφωνα με άλλη παράδοση, ο Απόλλων έφυγε από το όρος του Ολύμπου για να εξαγνισθεί από τον φόνο και πήγε να δουλέψει σαν υπηρέτης, στον βασιλιά Άδμητο των Φερών.Όταν ο Απόλλων εξαγνίσθηκε, επέστρεψε στους Δελφούς στεφανωμένος με δάφνες από τα Τέμπη.Σιγά-σιγά, σαν θεός του φωτός, ο οποίος διαπερνά το σκοτάδι, ο Απόλλων έγινε ο θεός της προφητείας. Πάντοτε δήλωνε την αλήθεια, χωρίς όμως να την φανερώνει, και οι απαντήσεις του ήταν διφορούμενες, μόνο σημεία, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος:


 "Ο κύριος στον οποίο ανήκει το μαντείο των Δελφών, ούτε φανερώνει την αλήθεια, ούτε την κρύβει, μόνο δίνει σημάδια".

Γνωστός με πολλά επίθετα, όπως ΦοίβοςΛύκειος, ΑγειεύςΔελφίνος, κλπ., εορτάζονταν περισσότερο από κάθε άλλον θεό. Ως θεός του φωτός που δίνει ζωή, προάγοντας την υγεία και το καλώς έχει του ανθρώπου, εορτάζονταν στα Θαργέλια (τον Μάιο, στην Αθήνα), Δελφίνια (Αθήνα), Υακύνθια (Σπάρτα), Εκατόμβαια, η θυσία εκατό βοδιών στην Αθήνα (ο πρώτος μήνας του χρόνου,Εκατόμβαιος, ονομάζονταν από το γεγονός). Οι εορτές του, σαν θεός του φωτός, γίνονταν όλες την άνοιξη και το καλοκαίρι.Εορτάζονταν όχι μόνο την εβδόμη μέρα του μηνός (τα γενέθλια του), αλλά επίσης και η πρώτη μέρα κάθε μήνα, ήταν ιερή γι' αυτόν.Ο Απόλλων ήταν ο θεός του φωτός, του πολιτισμού, της ηθικής, ο οποίος μάχονταν εναντίον κάθε βαρβαρότητας, αναρχίας και κακίας.Ο θεός του εξαγνισμού, ήταν συνδεδεμένος πολύ και με τις καλές τέχνες. Ως θεός της μουσικής, παρουσιάζεται να παίζει πάντοτε την λύρα. Ήταν επίσης θεός του αγροτικού χορού, που περιείχε τραγούδι και μουσική. 


ΤΟ ΜΑΝΤΕΙΟ
Στα πρώτα χρόνια του μαντείου, η Πυθία ήταν κοπέλα νέα και παρθένος, αλλά αργότερα το μαντείο νομοθέτησε, ότι έπρεπε να είναι άνω των πενήντα ετών και άμεμπτος. Στα χρόνια της ακμής του μαντείου, υπήρχαν τρεις Πυθίες.
Στην αρχή, οι απαντήσεις δίνονταν μια φορά τον χρόνο, την έβδομη μέρα του μηνός Βίτσιου (τέλη Φεβρουαρίου και αρχές Μαρτίου), επέτειος της γεννήσεως του Απόλλωνος, αλλά αργότερα στην ακμή του μαντείου, οι απαντήσεις δίνονταν την έβδομη μέρα κάθε μηνός, με εξαίρεση τους τρεις χειμερινούς μήνες, κατά τους οποίους ο Απόλλων πήγαινε στην χώρα των Υπερβορείων. Κατά την διάρκεια της απουσίας του Απόλλωνος, είχε κανονισθεί να εορτάζετε ο θεός Διόνυσος, με γλέντια στο όρος του Παρνασσού και στον ναό.
Για να δώσει η Πυθία απάντηση, μία ακριβής ιεροτελεστία ακολουθείτο. Πρώτον, οι θεόπροποι (η Πυθία και οι ιερείς) καθαρίζονταν στην Κασταλία πηγή, πλήρωναν μια αμοιβή (τονπέλανο) και κατόπιν θυσίαζαν ένα ζώο, στον ναό του Απόλλωνος. Το ζώο έπρεπε να ήταν μικρό και υγιές και πριν την θυσία έριχναν κρύο νερό επάνω του, και αν το ζώο άρχιζε να τρέμει, αυτό ήταν σημάδι ότι ο θεός ήταν παρών και θα έδινε απάντηση.
Η Πυθία τότε προχωρούσε στο κάψιμο ανθών δάφνης και βρώμης, εκεί που υπήρχε η αιώνια φλόγα και μετά κατέβαινε στα υπόγεια άδυτα (Άνδρο), κάτω από το κέντρο του ναού. Οι ιερείς και οι επισκέπτες έμεναν στο επάνω μέρος, σε ένα δωμάτιο, από όπου ο επισκέπτης έκανε την ερώτηση, με δυνατή φωνή.
Η Πυθία αφού έπινε νερό από την πηγή της Κασσοτίδος, μασούσε φύλλα δάφνης και καθισμένη επάνω στο ιερό τρίποδο, το οποίο ήταν πλησίον του ομφαλού, εισέπνεε από την σχισμή. Όταν έπεφτε σε νάρκη, άρχιζε να μιλάει και οι ιερείς έγραφαν και εξηγούσαν τα λεγόμενα της.
Οι απαντήσεις που έδινε το μαντείο ήταν ή κρυπτικές ή διφορούμενες. Ήταν τα σημάδια του θεού.



ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΔΕΛΦΩΝ



Ο Ομφαλός

Ο "Ομφαλός", το κέντρο της Γης,όπως οι αρχαίοι πίστευαν, ήταν στους Δελφούς. 
Ο Ομφαλός είναι καλυμμένος με ένα πλέξιμο από μάλλινες κορδέλες, το ονομαζόμενο "αγρηνόν". Σύμφωνα με την παράδοση, ο Ομφαλός ήταν ο τάφος του δράκοντα Πύθωνα, γιου της Γης, τον οποίον σκότωσε ο θεός Απόλλων, για νακαταλάβει το Μαντείο. Σύμφωνα με άλλους, ο Δίας άφησε ελεύθερους δύο αετούς από τα πέρατα του 

σύμπαντος, για να βρουν το κέντρο της γης. 
Πέταξαν και συναντήθηκαν στους Δελφούς, στον Ομφαλό.




Κασταλία κρήνη
Η Κασταλία κρήνη 





Θόλος της Αθηνάς Προναίας
Στο ιερό της Αθηνάς Προναίας, ο Θόλος. Τρεις από τις είκοσι δωρικές κολώνες έχουν αναστηλωθεί. 



Θησαυροφυλάκιο Αθηνών

Το θησαυροφυλάκιο των Αθηνών αναστηλωμένο, κτισμένο γύρωστα 500 π.Χ., με τους δύο Δωρικούς κίονες και τις τριάντα μετόπες,που απεικονίζουν τα κατορθώματα του Ηρακλή και του Θησέα.Στον χώρο μπροστά του, είχαν τοποθετηθεί τα λάφυρα από την μάχη του Μαραθώνα.

Αναπαράσταση του Θόλου της Σικυώνος, 500 π.Χ.

 Αναπαράσταση του Θόλου της Σικυώνος, γύρω στο 500 π.Χ. Το ανέγειραν οι ολιγαρχικοί οι οποίοι ανέλαβαν την εξουσία, μετά από τους Ορθαγορίδες. Στα θεμέλια του ανεβρέθηκαν τα υπολείμματα δύο άλλων κτιρίων, χτισμένα από τους Σικυώνιους. Το πρώτο κτίριο ήταν παρόμοιο με τον Θόλο της Αθηνάς Προναίας, κτισμένο γύρω στο 580 π.Χ., είχε 13 δωρικούς κίονες και διάμετρο 6.32 μέτρα. Αργότερα ο Ηρώδης Αττικός έκτισε την εξέδρα του στο ίδιο σημείο. Το δεύτερο κτίριο, από το οποίο σώζονται πέντε μετόπες από τις 13 συνολικά και μερικά άλλα ευρήματα, αποτελείτο από 14 μικρούς δωρικούς κίονες με σκεπή πτερού, χωρίς να έχει εσωτερικούς τοίχους, κτισμένο γύρω στο 560 π.Χ.

Πέντε μετόπες έχουν διασωθεί από το θησαυροφυλάκιο της Σικυώνος

(γύρω στο 560 π.χ.). Είναι έργο Σικυωνίων, σε κίτρινη πέτρα επιδέξια 
επεξεργασμένη, αλλά σε κακή κατάσταση.

Ευρώπη και ο Ταύρος
Ευρώπη και ο Ταύρος.
Οι Διόσκουροι και η Αργώ
Οι Διόσκουροι και η Αργώ. Ο Κάστωρ και Πολυδεύκης, επάνω σε
άλογα, φαίνονται αριστερά και δεξιά του πλοίου. Πίσω από τους
πολεμιστές στην Αργώ, είναι ο Ορφέας.

Οι Διόσκουροι
 

Τρίτη από τις πέντε ανευρεθείσες μετόπες του θησαυροφυλακίου της Σικυώνος στους Δελφούς. Αναπαράσταση της αρπαγής αγέλης βοδιών στην Αρκαδία, από τους Διόσκουρους.
Ο Κάστωρ είναι μπροστά, ακολουθούμενος από τον Ίδα και Πολυδεύκη (ο Λυνκέος, αδελφός του Ίδα, δεν φαίνεται). Οι Διόσκουροι (Κάστωρ και Πολυδεύκης) ήταν γιοι του Δία. Ο Κάστωρ είχε την ικανότητα να εξημερώνει άγρια άλογα και ο Πολυδεύκης ήταν αυθεντία στην πυγμαχία. Λατρευόντουσαν από τους αρχαίους, ειδικά από τους Σπαρτιάτες, σαν σύμβολα επιδεξιότητας και θάρρους. Το ίδιο και ο Ίδας και Λυνκέος, γιοι του Αφαρέους. Ο Ίδας, ήταν ο πιο δυνατός των ανθρώπων, όπως λέγει ο Όμηρος, και ο Λυνκέος είχε την ικανότητα να βλέπει ακόμη και μέσα στα έγκατα της γης. Όλοι μαζί πήραν μέρος στην Αργοναυτική Εκστρατεία.  Ήλθαν σε διαμάχη μεταξύ τους στην μοιρασιά (κατά μίαν εκδοχή), μετά την αναπαριστάμενη αρπαγή. Ο Ίδας μαχαίρωσε τον Κάστορα, και ο Πολυδεύκης τον Λυνκέο. Ο Ίδας σκοτώθηκε από κεραυνό του Δία.
Ο Πολυδεύκης είχε γεννηθεί αθάνατος.



Ήρα και Αθηνά

Ήρα και Αθηνά στην μάχη των Γιγάντων,
525 π.Χ. Μουσείο Δελφών.

Λιοντάρι και Γίγαντας
Ένα λιοντάρι έχει αρπάξει ένα Γίγαντα,από το διάζωμα

 του θησαυροφυλακίου των Σίφνιων, 525 π.Χ.
 Μουσείο Δελφών


Νίκη (Λήκυθος)


                                            Λήκυθος δείχνει την Νίκη να προσφέρει

                                            σπονδή μπροστά σε βωμό, μέσα του 5ου αιώνα π.Χ.
                                             Μουσείο Δελφών


Ιέρειες κρεμούν αφιερώματα στον βωμό
Μέρος από βωμό στους Δελφούς, όπου οι ιέρειες
κρεμούσαν τα αφιερώματα που προσφέρονταν.
Μουσείο Δελφών.



Ο Ηνίοχος
Ο Ηνίοχος
Το χάλκινο άγαλμα βρέθηκε στους Δελφούς και αρχικά αποτελούσε μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος, που παρουσίαζε άρμα με τέσσερα άλογα, από τα οποία μερικά μικρά κομμάτια σώθηκαν.
Το ύψος του είναι 1.8μ και αποτελείται από έξι διαφορετικά κομμάτια.
Είχε αφιερωθεί στον Απόλλωνα από τον Πολύζαλο, τον τύραννο της Γέλας, το 478 π.Χ., μετά την νίκη του στις αρματοδρομίες στους Πυθικούς αγώνες.

Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών.








Τέσσαρα άλογα και ο Ηνίοχος 
Το συγκρότημα των τεσσάρων αλόγων και ο Ηνίοχος (αναπαράσταση).


Κλέοβις και Βίτων, 580 π.Χ.


Κλέοβις και Βίτων, 580 π.Χ., υπογεγραμμένο από τον Αργείο γλύπτη Πολυμήδη και αφιερωμένο από τους Αργείους στους Δελφούς.
Όταν η μητέρα του Κλέοβη και Βίτωνα, ιέρεια Κυδίππη, έπρεπε να μεταφερθεί επειγόντως στο ιερό της Ήρας στο Άργος, κατά την διάρκεια τελετής, ο Κλέοβις και Βίτων έζευξαν την άμαξα, γιατί τα βόδια δεν είχαν επιστρέψει από τους αγρούς. Τρέχοντας 45 στάδια και φθάνοντας στη ώρα τους, επευφημήθηκαν και συνεχάρησαν από τους Αργείους, οι οποίοι έγιναν μάρτυρες του κατορθώματος.
Η μητέρα τους περιχαρής, προσευχήθηκε στην θεά Ήρα να τους δόση ότι καλύτερο υπάρχει στον άνθρωπο. Μετά την τελετή, οι νέοι έπεσαν να κοιμηθούν στο ιερό της Ήρας και δεν ξανασηκώθηκαν.



Οι τρεις Χορεύτριες
Οι τρεις Χορεύτριες. Μουσείο Δελφών.



Η Σφίγγα της Νάξου
Η αρχαϊκή μαρμάρινη Σφίγγα της Νάξου,

 καθισμένη επάνω σε κίονα Ιωνικού ρυθμού,
 δέκα μέτρα ύψους, 570 π.Χ.Μουσείο Δελφών.




Το χρυσό Τρίποδο των Πλαταιών

 Αναπαράσταση του χρυσού
Τρίποδου των Πλαταιών
,
αφιερωμένο στους Δελφούς,
από το ένα δέκατο των λαφύρων,
μετά την μάχη (479 π.Χ.). Στα
σώματα των τριών μπρούτζινων
φιδιών, ήταν χαραγμένα τα
ονόματα των πόλεων που έλαβαν
μέρος.






Το χρυσό Τρίποδο των Πλαταιών



Τα σώματα των τριών φιδιών του Τρίποδου
των Πλαταιών, 
μεταφέρθηκαν στην
Κωνσταντινούπολη από τον
αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, όπου
βρίσκονται έως σήμερα στην πλατεία του
Ιπποδρομίου. Τα ονόματα των πόλεων
που πήραν μέρος στην μάχη, είναι
γραμμένα επάνω στα σώματα.





Θεός Απόλλων



Ένα από τα σπανιότερα νομίσματα 
Θεά Δήμητρατης Δελφικής Αμφικτιονικής Συμμαχίας.
Ασημένιος στατήρας, γύρω στο 346 - 338 π.Χ.
  Αριστερά η κεφαλή της θεάς Δήμητρας
 και δεξιά ο θεός Απόλλων να κάθεται στον Ομφαλό,
 με την λέξη "ΑΜΦΙΚΤΙΟΝΕΣ" γύρω.












ΠΥΘΙΑ





ShareThis